چه می‌شد اگر کونیگزگ رقیبی برای استراتو داشت؟ با «جسکو ترنگ» (Jesko Terrang) آشنا شوید

با الهام از لامبورگینی اوراکان استراتو و پورشه ۹۱۱ داکار، یک کونیگزگ با تغییرات مشابه آفرودی را در ذهن خود تصویر کردیم.

لامبورگینی اوراکان استراتو و پورشه ۹۱۱ داکار همچنان دو مورد از دیوانه‌وارترین ایده‌هایی هستند که در سال‌های اخیر از دل کارخانه‌های سنت‌آگاتا بولونیزه و اشتوتگارت بیرون آمده‌اند. هر دو شرکت، دو مورد از نمادین‌ترین خودروهای اسپرت خود را برداشتند، کمی ارتفاع آن‌ها را از سطح زمین افزایش دادند، تایرهای جان‌سخت‌تر و آفرودی زیرشان انداختند و به مشتریان گفتند که بروند و در مسیرهای خاکی لذت ببرند.

مشتریان نیز با استقبال سیل‌آسا پاسخ دادند. خریداران لامبورگینی تقریباً به همان سرعتی که شرکت خودروها را می‌ساخت، استراتوها را پیش‌خرید کردند و پورشه نیز برای یافتن مشتری برای ۹۱۱ داکار هیچ دردسری نداشت. متأسفانه، تیراژ تولید هر یک از این دو مدل تنها به چند هزار دستگاه محدود بود و عمر تولید هیچ‌کدام از آن‌ها از یک سال فراتر نرفت.

 

 

اما چه می‌شد اگر سایر سازندگان خودروهای اسپرت و سوپراسپرت‌ها نیز همین مسیر خاکی لامبورگینی و پورشه را دنبال می‌کردند؟ چه می‌شد اگر در گوشه‌ای از یک دفتر کار در «انگلهولم» سوئد، کریستین فون کونیگزگ ایده مشابهی را در سر می‌پروراند؟

ما همراه با طراح دیجیتال مشهور، Abimelec Design، دقیقاً چنین چیزی را خلق کرده‌ایم. با کونیگزگ جسکو ترنگ (Koenigsegg Jesko Terrang) آشنا شوید.

 

 

سوپراسپرت آفرودی و خیالی کونیگزگ

درست مانند استراتو و داکار پیش از خود، پکیج ترنگ (Terrang) (که در زبان سوئدی به معنای «زمین ناهموار» است) مدل پیست‌محور جسکو را به یک سوپراسپرت تمام‌عیار مناسب مسیرهای خاکی و سبک تبدیل می‌کند؛ آن هم با تمام قطعات محافظ بدنه و جزئیات مربوطه.

ارتفاع جسکو در این طرح کمی از سطح زمین افزایش یافته—احتمالاً حدود ۱.۵ اینچ (حدود ۳.۸ سانتی‌متر)، هم‌تراز با استراتو و داکار. همچنین تایرهای آفرودی درشت‌اج‌تر، گلگیرهای پهن‌تر با روکش‌های محافظ پلاستیکی و چندین تجهیز بیابان‌گردی دیگر به آن اضافه شده است.

این طراحی تناسبات منحصربه‌فرد و المان‌های آیرودینامیک تهاجمی جسکو را دست‌نخورده باقی می‌گذارد، اما ارتفاع بیشتر از زمین و قطعات محافظ بدنه، شخصیتی سرسخت‌تر به آن بخشیده است؛ خودرویی که هم در پیست اسپا (Spa) فوق‌العاده به نظر می‌رسد و هم در یک مرحله از مسابقات رالی قهرمانی جهان (WRC).

 

 

۱,۶۰۰ اسب بخار قدرت و تایرهای چهارفصل آفرود

این هیولا به احتمال زیاد از همان مجموعه فنی جسکو استاندارد بهره می‌برد: یک پیشرانه ۵.۰ لیتری V8 توئین‌توربو که با سوخت اتانول E85 تا ۱,۶۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. این رقم جهشی بسیار بزرگ نسبت به قدرت ۶۰۲ اسب بخاری اوراکان استراتو و ۴۷۳ اسب بخاری پورشه ۹۱۱ داکار محسوب می‌شود.

حتی با وجود قطعات محافظ اضافی و افزایش ارتفاع، می‌توان تصور کرد که جسکو ترنگ همچنان قادر است ظرف حدود ۳.۰ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت (۶۰ مایل بر ساعت) برسد و به حداکثر سرعتی بسیار فراتر از ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت (۲۰۰ مایل بر ساعت) دست یابد. البته اینکه آیا واقعاً بخواهید چنین سرعتی را در یک جاده خاکی تجربه کنید، موضوع کاملاً متفاوتی است.

البته انتقال تمام این قدرت به سطح زمین چالشی بزرگ خواهد بود. ترکیب گیربکس ۹ سرعته موسوم به Light Speed Transmission و ساختار دیفرانسیل‌عقب جسکو، روی سطوح سست و شنی ترکیب بسیار جالبی رقم می‌زند. برای چنین کاربردی قطعاً به تغییراتی در سیستم تعلیق—شامل کمک‌فنرهای نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر به همراه صفحات محافظ زیر بدنه—نیاز خواهد بود.

نهایی‌ترین سوپراسپرت سافاری جهان؟

با در نظر گرفتن تمام جوانب، جسکو ترنگ بی‌تردید خودرویی دیوانه‌وار و غیرمنطقی خواهد بود؛ اما دقیقاً همین ویژگی است که ایده آن را تا این حد جذاب می‌کند.

پورشه ۹۱۱ داکار و لامبورگینی اوراکان استراتو ثابت کردند که بازاری واقعی برای خودروهای اسپرتی که از کثیف شدن و خاکی شدن ابایی ندارند، وجود دارد. جسکو همین حالا هم خودرویی فوق‌العاده کمیاب و گران‌قیمت است؛ بنابراین افزودن نسخه ترنگ به سبد محصولات، چیزی را در اختیار کونیگزگ قرار می‌دهد که کمتر خودروساز دیگری توان ارائه آن را دارد: یک ابرخودروی بی‌نهایت قدرتمند که برای تفریح و هیجان خارج از جاده‌های آسفالت ساخته شده است.

آیا کریستین فون کونیگزگ واقعاً مجوز ساخت چنین پروژه‌ای را امضا خواهد کرد؟ احتمالاً خیر؛ اما رؤیاپردازی که هزینه‌ای ندارد.

 

منبع مقاله: motor1

تیم تحریریه نیکوان