8 Episode
NIKVAN PODCAST
پورشه نفرین شده 1
01
اپیزود شماره 8
02
گروه خودرویی نیکوان
03
The Cursed porsche
04
پورشه نفرین شده 1
امروز قراره بریم سراغِ یکی از عجیبترین و مرموزترین پروندههایِ تاریخِ صنعتِ خودرو و سینمایِ هالیوود؛ داستانی در مرزِ میانِ بدشانسیِ محض، اشتباهاتِ انسانی و شایعاتِ ماوراءالطبیعه. قصهیِ شیفتگیِ یک ستارهی ۲۴ ساله به یک خودرویِ مسابقهایِ فوقالعاده خاص و تصادفی که مسیرِ تاریخ رو تغییر داد.
پس همراهِ ما باشین تا به ۳۰ سپتامبرِ سالِ ۱۹۵۵ و دلِ جادههایِ کالیفرنیا سفر کنیم.
اوایلِ سالِ ۱۹۵۵ میلادی بود. جیمز دین، بازیگرِ جوان و صاحبنام، تازه بازی در فیلمِ شرقِ بهشت رو به پایان رسونده بود و در حالِ بازی در فیلمِ «غول» بود. او در اوجِ شهرت و محبوبیت قرار داشت. اما جیمز صرفاً یک بازیگر نبود؛ یه دلبستهیِ واقعیِ سرعت و اتومبیلرانیِ حرفهای بود.
کمپانیِ فیلمسازیِ برادرانِ وارنر در طولِ مدتِ فیلمبرداریِ «غول»، جیمز رو رسماً از شرکت در هر گونه مسابقه منع کرده بود. اما به محضِ اینکه فیلمبرداریِ بخشهایِ مربوط به اون تموم شد، نخستین کاری که کرد این بود که راهیِ یک نمایشگاهِ خودرو در لسآنجلس شد تا برایِ مسابقاتِ پاییزهی «سالیناس» یک ماشینِ قدرتمند تهیه کنه.
جیمز در ابتدا یک پورشه ۳۵۶ اسپیدستر داشت، اما در نمایشگاه چشمش به یک خودرویِ نقرهای و سبکوزن افتاد: پورشه ۵۵۰ اسپایدر. این خودرو یک مدلِ معمولی نبود؛ وزنِ کلِ اون تنها ۵۵۰ کیلو بود. یک بدنهی آلومینیومیِ بسیار سبک با موتورِ ۴ سیلندرِ یک و نیم لیتری که ۱۱۰ اسبِ بخار قدرت داشت و در مرکزِ خودرو نصب شده بود. ترکیبی که برایِ سالِ ۱۹۵۵، یعنی شتاب و سرعتی فوقالعاده رویِ آسفالت.
جیمز خودرو رو خرید و از دوستِ طراحش، دین جفریز، خواست تا رویِ درها و کاپوت، شمارهی ۱۳۰ رو نقاشی کنه و رویِ بخشِ پشتیِ بدنه با خطی خاص بنویسه: «عوضیِ کوچولو»!
احتمالاً شنیدین که میگن الِک گینس، بازیگرِ برجستهیِ بریتانیایی (که اون رو با نقشِ استاد جدای در فیلمهایِ جنگِ ستارگان میشناسیم)، مرگِ جیمز دین رو پیشگویی کرده بود. اما واقعیتِ این ماجرا چی بود؟
جمعه، ۲۳ سپتامبرِ ۱۹۵۵—یعنی دقیقاً یک هفته پیش از سانحه: الک گینس در رستورانی در لسآنجلس حضور داشت که جیمز دین به اون نزدیک شد و گفت: «بیا خودرویِ جدیدم رو ببین!» گینس در کتابِ زندگینامهیِ خود که در سالِ ۱۹۸۵ منتشر شد، این گفتگو رو اینگونه بازگو میکنه:
خودرویی بسیار کمارتفاع و تهاجمی به نظر میرسید. ناگهان احساسی تاریکی وجودم رو فرا گرفت. به جیمز گفتم: ساعت چنده؟ گفت: ۱۰ شب. گفتم: خواهش میکنم سوارِ این خودرو نشو. من احساس میکنم اگر سوارش بشی، نهایتاً تا هفتهیِ آینده همین موقع، یعنی ساعتِ ۱۰ شبِ جمعهیِ بعد، داخلِ همین خودرو کشته میشی!
جیمز این حرف رو فقط یک شوخی در نظر گرفت و خندید. آیا این گفتگو واقعیت داشت؟ بله، بر اساسِ خاطراتِ مکتوب و مستندِ الک گینس، این مکالمه واقعاً رخ داده. اما آیا این یک پیشگوییِ ماورایی بود؟ لزوماً خیر. پورشه ۵۵۰ اسپایدر خودرویی بسیار کمارتفاع، فاقدِ سقف و بدونِ ابزارهایِ ایمنیِ مدرن بود. دیدنِ اون در جاده برایِ سایرِ رانندگان فوقالعاده دشوار بود. گینس تنها یک خودرویِ مسابقهایِ پرخطر و یک رانندهیِ ۲۴ سالهیِ جسور رو دیده بود و بر اساسِ یک تخمینِ منطقی ابرازِ نگرانی کرده بود؛ ابرازِ نگرانیِ بسیار تلخی که متأسفانه به حقیقت پیوست.
حوالیِ ساعتِ ۱:۱۵ بعدازظهرِ جمعه ۳۰ سپتامبر: جیمز دین به همراهِ مکانیکِ آلمانیِ خود، رلف ووتریش، آمادهیِ حرکت به سمتِ پیستِ سالیناس شدند. قرار بود خودرو با یدککش حمل بشه، اما مکانیک توصیه کرد بهتره جیمز خودش تا مقصد رانندگی کنه تا موتورِ تازهیِ خودرو بهدرستی آببندی بشه.
ساعتِ ۳:۳۰ بعدازظهر: پلیسِ راهنماییِ کالیفرنیا جیمز دین رو به دلیلِ سرعتِ ۶۵ مایل بر ساعت (در محدودهیِ مجازِ ۵۵ مایل) جریمه کرد. جیمز برگِ جریمه رو گرفت و به راهش ادامه داد.
ساعتِ حدودِ ۵:۱۵ عصر: اونها در مسیرِ ۴۶۶ (مسیرِ ۴۶ امروزی) به سمتِ غرب حرکت میکردند. تابشِ مستقیمِ خورشیدِ غروبِ کالیفرنیا، دیدِ رانندگانِ روبهرو رو محدود کرده بود.
در تقاطعِ مسیرِ ۴۶۶ و بزرگراهِ ۴۱ (نزدیکِ منطقهای به نامِ چولام)، یک خودرویِ فورد تودور مدلِ ۱۹۵۰ به رانندگیِ دانشجویی ۲۳ ساله به نامِ دونالد ترنآپسید از مسیرِ مقابل در حالِ پیچیدن به سمتِ چپ بود. خودرویِ فورد پیچید تا واردِ تقاطع بشه. جیمز دین به مکانیکش نگاه کرد و آخرین جملهیِ زندگیاش رو به زبان آورد: «اون متوجهِ ما هست، میبینه که داریم میآییم، میایسته…» اما رانندهیِ فورد اصلاً پورشهیِ نقرهای و کمارتفاع رو در نورِ غروب ندیده بود.
ساعتِ ۵:۴۵ عصر: پورشه ۵۵۰ با سرعتِ بالایی واردِ سمتِ چپِ خودرویِ فورد شد. فوردِ سنگینوزن مانندِ یک مانعِ بتنی عمل کرد. پورشه ضربهیِ شدیدی خورد، چند دور چرخید و کنارِ جاده متوقف شد. رلف، مکانیکِ خودرو، از ماشین به بیرون پرتاب شد و با وجودِ شکستگیهایِ شدید زنده موند. رانندهیِ فورد هم آسیبِ جزئی دید. اما جیمز دین به دلیلِ شدتِ ضربه به قفسهیِ سینه و شکستگیِ گردن جان باخت. زمانِ رسمیِ فوت: ساعتِ ۶:۲۰ عصر.
چرا این تصادف رخ داد؟ آیا خودرو از همان ابتدا شوم بود؟
۱. دیدِ محدود: پورشه ۵۵۰ تنها ۱ متر ارتفاع داشت و رنگِ نقرهایِ اون در نورِ غروب، تقریباً با رنگِ آسفالت یکی میشد.
۲. سرعت: برخلافِ شایعاتِ اون زمان که ادعا میکردند جیمز با سرعتِ ۱۸۵ کیلومتر بر ساعت حرکت میکرده، کارشناسیهایِ بعدی ثابت کرد سرعتِ اون پیش از ترمز بینِ ۱۱۵ تا ۱۳۵ کیلومتر بر ساعت بوده و در لحظهیِ تصادف به حدودِ ۸۵ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت رسیده بود.
۳. عدمِ وجودِ ایمنی: این خودرو در اون سالها فاقدِ کمربندِ ایمنیِ استاندارد، میلهیِ محافظِ چپ کردن و شاسیِ ایمن بود.
درگذشتِ جیمز دین جامعهیِ سینما و علاقهمندانِ اون رو در شوکی بزرگ فرو برد. هشدارِ گینس به طرزِ تلخی محقق شده بود. اما داستانِ «لیتل بَستِرد» تازه از همین نقطه آغاز میشه!
لاشهیِ این پورشهیِ آسیبدیده، پس از تصادف توسطِ طراحِ مشهوری به نامِ جورج باریس خریداری شد. و درست از روزی که قطعاتِ این خودرو بازسازی و به خودروهایِ دیگه منتقل شد، زنجیرهای از حوادثِ غیرمنتظره، آتشسوزیهایِ عجیب و تصادفاتِ مرگبار رخ داد.
در اپیزودِ بعدی، سرنوشتِ قطعاتِ لیتل بَستِرد رو دنبال خواهیم کرد. از اینکه همراهِ ما بودین بسیار سپاسگزاریم.