بهترین خودروهای آلمانی تاریخ
آلمان به عنوان زادگاه برخی از بزرگ‌ترین خودروسازان جهان شهرت دارد. در این مطلب به سراغ خودروهایی رفته‌ایم که به باور ما، درخشان‌ترین شاهکارهای ساخته‌شده به دست این غول‌های صنعتی هستند.
آلمان یکی از پرکارترین و جریان‌سازترین قطب‌های خودروسازی در سراسر جهان است؛ جایگاهی که باعث شده آرشیوی فوق‌العاده غنی از انواع کلاس‌های خودرویی در تاریخ داشته باشد. در این بررسی، گلچینی از بهترین خودروهای حال و گذشته آلمان را به ترتیب حروف الفبای انگلیسی معرفی می‌کنیم:
آلپینا B3 (Alpina B3)
برای تک‌تک نسل‌های ب‌ام‌و سری ۳، همواره یک نسخه آلپینا B3 هم وجود داشته است؛ جایی که این تیونر صاحب‌نام، عملکرد فنی خودرو را فراتر از یک ارتقای جزئی برده است. داستان از مدل B3 2.7 بر پایه ب‌ام‌و سری ۳ اتاق E30 آغاز شد و از همان دوران، این دست‌پرورده‌های سفارشی نقش یک جایگزین متین، بدون اغراق و در عین حال فوق‌العاده سریع را برای مدل‌های رسمی M3 ب‌ام‌و ایفا کردند.
نقطه قوت همیشگی آلپینا در جلب نظر خریداران، توانایی ارتقای سری ۳ در بخش‌هایی بوده که ب‌ام‌و از ورود به آن‌ها امتناع می‌کرد. به عنوان نمونه، هر خریداری که از نبود یک نسخه استیشن M3 (M3 Touring) ناامید می‌شد، با اشتیاق تمام سراغ آلپینا می‌رفت تا مدل رؤیایی B3 تورینگ را برای او بسازد.
آئودی کواترو (Audi Quattro)
این همان خودرویی است که آئودی تمام هویت برند مدرن خود را بر پایه آن بنا کرد. این اتومبیل نه تنها یک نام، بلکه اسطوره سیستم تمام‌چرخ‌محرک (کواترو) را خلق کرد؛ دستاوردی که ثمره عطش سیری‌ناپذیر آئودی برای تاخت‌وتاز در مسابقات رالی بود. ایده اولیه ساختار چهارچرخ محرک از یک کامیون نظامی الهام گرفته شد، اما مهندسان آلمانی خیلی زود آن را صیقل دادند تا به قهرمانی بی‌رقیب هم در مسیرهای خشن رالی و هم در جاده‌های آسفالت بدل شود.
مدل ارزشمند Quattro 20v به لطف تقاضای پرشور مشتریان بریتانیایی، تولید خود را تا سال ۱۹۹۱ ادامه داد؛ یعنی بسیار فراتر از زمانی که قرار بود از خط تولید خارج شود. این نسخه همچنان به عنوان خوش‌دست‌ترین و لذت‌بخش‌ترین مدل در میان اعضای خانواده کواترو برای رانندگی شناخته می‌شود.
آئودی R8 (Audi R8)
درست مانند نسخه اولیه آئودی TT، آئودی با خلق مدل R8 یک کانسپت جاه‌طلبانه را مستقیماً به یک محصول تجاری واقعی تبدیل کرد. ریشه این سوپراسپرت به کانسپت مشهور Le Mans بازمی‌گشت و نسخه جاده‌ای آن نیز کمترین تغییر ظاهری را نسبت به طرح مفهومی به خود دید. طراحی شگفت‌انگیز و خشن R8 بلافاصله آئودی را در نبردی رودررو با پورشه ۹۱۱ بر سر تصاحب عنوان «کاربردی‌ترین سوپراسپرت روزمره» قرار داد. پیشرانه اولیه ۴.۲ لیتری V8 خودرو چه دیروز و چه امروز گزینه‌ای بسیار بی‌دردسر برای استفاده روزانه است و هندلینگ آن به شکلی تنظیم شده که حتی رانندگان معمولی را هم پشت فرمان ماهر نشان می‌دهد.
نسخه R8 V10 نیز قلب تپنده خود را با سوپراسپرت‌های نامداری چون لامبورگینی گالاردو (Gallardo) و هوراکان (Huracán) به اشتراک گذاشت. آئودی همچنین در سال ۲۰۱۵ نسخه تمام‌الکتریکی R8 e-tron را به شکلی محدود روانه بازار کرد که تیراژ تولید آن به ۱۰۰ دستگاه هم نرسید.
آئودی تی‌تی (Audi TT)
اینکه نسل اول آئودی TT بر پایه پلتفرم ساده و فروتن فولکس‌واگن گلف نسل چهار (Mk4) ساخته شده بود، هیچ اهمیتی نداشت؛ چرا که این خودرو در میدان جذابیت بصری و استایل، تمام رقبای هم‌وطن خود از ب‌ام‌و، مرسدس‌بنز و پورشه را پشت سر گذاشت. صف‌های انتظار برای خرید نخستین نسخه کوپه TT که در اواخر سال ۱۹۹۸ روانه بازار شد، بسیار طولانی بود. حتی فراخوان رسمی آئودی برای نصب باله عقب (اسپویلر) به منظور رفع نگرانی‌های پایداری در سرعت‌های بالا نیز نتوانست از اشتیاق آتشین خریداران بکاهد.
سیستم چهارچرخ محرک (کواترو) در نسخه‌های ۲۲۵ اسب بخاری به صورت استاندارد و در مدل‌های ۱۸۰ اسب بخاری به صورت آپشن ارائه می‌شد. در سال ۲۰۰۳ پیشرانه ۳.۲ لیتری ۶ سیلندر خورجینی (V6) نیز به خط تولید پیوست، اما هم‌اکنون که نسل اول TT به یک خودروی کلاسیک ارزشمند و کلکسیونی تبدیل شده، نسخه کوپه ۲۲۵ اسب بخاری خواستنی‌ترین گزینه برای تصاحب است.
بیتر اس‌سی (Bitter SC)
اریش بیتر شرکت خودروسازی خود را در سال ۱۹۶۹ با هدف عرضه محصولاتی سفارشی بر پایه پلتفرم‌ها و ادوات فنی محصولات اوپل (Opel) پایه‌گذاری کرد. نقطه اوج درخشش این کمپانی با معرفی مدل بسیار زیبای SC رقم خورد؛ خودرویی که در قالب نسخه‌های سدان، کوپه و کانورتیبل (کروک) به بازار آمد. در ابتدا، پیشرانه ۳.۰ لیتری اوپل با قدرت ۱۸۰ اسب بخار تا حدی ناامیدکننده به نظر می‌رسید، اما معرفی یک پیشرانه تیون‌شده ۳.۵ لیتری با ۲۱۰ اسب بخار این نقیصه را برطرف کرد و شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۷.۶ ثانیه‌ای همراه با سقف سرعت ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت (۱۴۰ مایل بر ساعت) را به ارمغان آورد.
فروش مدل SC در فاصله سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ با تیراژی بسیار محدود و قطره‌چکانی ادامه یافت؛ در مجموع تنها ۴۵۸ دستگاه از آن ساخته شد و برخی نسخه‌ها حتی به سیستم چهارچرخ محرک فرگوسن (Ferguson) مجهز شدند.
ب‌ام‌و ۲۰۰۲ (BMW 2002)
مدل‌های ۱۵۰۲ و ۱۶۰۲ جهان را با سدان‌های جمع‌وجور و اسپرت ب‌ام‌و آشنا کردند، اما این مدل ۲۰۰۲ بود که الگوی بنیادین محصولات پس از خود، به‌ویژه اصالت خانواده سری ۳ را پایه‌ریزی کرد. پیشرانه ۲.۰ لیتری ۱۰۰ اسب بخاری ب‌ام‌و ۲۰۰۲ سقف سرعتی فراتر از ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت (۱۰۰ مایل بر ساعت) فراهم می‌کرد؛ آن هم در دورانی که اغلب رقبا برای رسیدن به مرز ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت تقلا می‌کردند.
کمی بعد، باواریایی‌ها مدل 2002tii را با قدرت ۱۳۰ اسب بخار، سیستم انژکتوری و بیشینه سرعت ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت معرفی کردند. اوج این شاهکار نیز نسخه نایاب 2002 Turbo بود که با خروجی هیجان‌انگیز ۱۷۰ اسب بخار، هندلینگی بیش‌فرمان و بیش‌از‌حد بازیگوش (Tail-happy) را به نمایش می‌گذاشت.
فولکس‌واگن بیتل (Volkswagen Beetle)
نه صرفاً «یک» خودروی آلمانی، بلکه «نماد» خودروسازی آلمان. بیتل که در اصل پیش از جنگ جهانی دوم و به عنوان «خودروی مردم» برای آلمان هیتلری طراحی شد، پیش از آغاز جنگ فرصت چندانی برای تولید نیافت؛ این ارتش بریتانیا بود که پس از جنگ و در سال ۱۹۴۶ خط تولید بیتل را به‌طور اصولی و گسترده راه‌اندازی کرد. این نسخه‌های اولیه تنها ۲۵ اسب بخار قدرت داشتند، اما به شدت بادوام بودند و تعمیر و نگهداری آن‌ها بسیار آسان بود.
آخرین دستگاه از فولکس‌واگن بیتل با همان طراحی اصیل و اولیه در سال ۲۰۰۳ در مکزیک از خط تولید خارج شد؛ آن هم پس از ثبت رکورد خیره‌کننده تولید حدود ۲۱.۵ میلیون دستگاه.
فولکس‌واگن گلف (Volkswagen Golf)
انتخاب نخست و پیش‌فرض طیف گسترده‌ای از رانندگان؛ دلیلی که کاملاً روشن است، چرا که فولکس‌واگن گلف در تمام این سال‌ها به شکلی پیوسته تکامل یافته تا نیازها و خواسته‌های اقشار مختلف را برآورده کند. فرقی نمی‌کند به دنبال یک خودروی خانوادگی بی‌پیرایه باشید، یک هاچ‌بک داغ (Hot Hatch)، یک مدل کروک یا یک ماشین اسپرت با عملکرد فنی بالا؛ گلف همه این نقش‌ها را بر عهده می‌گیرد و هرکدام را در بالاترین سطح ممکن انجام می‌دهد.
نخستین نسل گلف کابریولت به دلیل هزینه‌های گزاف تبدیل هاچ‌بک نسل دوم (Mk2) به یک مدل کروک، تا سال ۱۹۹۳ روی خط تولید باقی ماند. همچنین شعبه فولکس‌واگن در آفریقای جنوبی تولید نسل اول گلف را با نام سیتی گلف (Citi Golf) تا سال ۲۰۰۹ ادامه داد.
فولکس‌واگن پولو (Volkswagen Polo)
پولو شاید جانشین مستقیم بیتل نشد، اما با ورودش در سال ۱۹۷۵ سرانجام یک محصول کاملاً مدرن را به سبد محصولات فولکس‌واگن اضافه کرد. طراحی هاچ‌بک شسته‌رفته به قلم استودیو برتونه (Bertone)، کابین جادار و هندلینگ پایدار، آن را به رقیبی تمام‌عیار با مهندسی دقیق آلمانی در برابر رنو ۵ و فورد فیستا تبدیل کرد.
نسل دوم پولو در سال ۱۹۸۱ ابتدا در قامت یک استیشن کوچک با لقب Breadvan (ماشین تحویل نان) متولد شد؛ در حالی که نسخه هاچ‌بک آن هنگام معرفی در سال ۱۹۸۳ با پسوند «کوپه» به بازار آمد.
فولکس‌واگن شیروکو (Volkswagen Scirocco)
اگرچه گلف GTI بخش عمده توجهات را به خود جلب می‌کند، اما فولکس‌واگن دو سال قبل از معرفی آن هاچ‌بک داغ، یک خودروی اسپرت دیفرانسیل جلو در ترکیب خود داشت. این خودرو کوپه شیروکو بود که از همان پیشرانه ۱.۶ لیتری ۱۱۰ اسب بخاری بهره می‌برد؛ با این تفاوت که شیروکو با شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت در ۸.۵ ثانیه (در مقایسه با ۸.۷ ثانیه در GTI)، استارت اولیه‌ای اندکی سریع‌تر داشت.
نسل اول شیروکو توسط جورجتو جوجارو طراحی شد، در حالی که ظاهر نسل دوم در داخل خود کمپانی فولکس‌واگن شکل گرفت تا فضای سر بیشتری در ردیف دوم برای سرنشینان فراهم شود.
ترابانت (Trabant)
ترابانت نخستین خودروی خود را در سال ۱۹۵۷ به عنوان خودرویی برای توده‌های مردم آلمان شرقی عرضه کرد؛ هرچند صف انتظار برای تحویل گرفتن آن به طور معمول نزدیک به ۱۰ سال طول می‌کشید. اگر انحصار تمام‌وکمال دولتی بر فروش خودروهای صفرکیلومتر در دوران حاکمیت کمونیسم وجود نداشت، کمتر کسی حاضر به خرید این خودروی بی‌کیفیت با موتور دو زمانه، دو سیلندر و پر سروصدایش می‌شد.
با این وجود، ترابانت از یک جنبه بسیار نوآورانه و هوشمندانه طراحی شده بود و دقیقاً به همین دلیل شایستگی حضور در این فهرست را دارد: پنل‌های بدنه آن از جنس «دوروپلاست» (Duroplast) ساخته شده بودند؛ پلاستیکی تقویت‌شده که از ضایعات و الیاف بازیافتی پنبه به دست می‌آمد.
منبع مقاله: autocar
تیم تحریریه نیکوان
