اما نتیجه برای گلف نسل هشتم که دقیقاً تحت همین شرایط آزمایش شد، کاملاً متفاوت بود. اگر خودرو سرنشین داشت، احتمالاً آن‌ها فقط با جراحات جزئی از حادثه بیرون می‌آمدند:
«کل کابین سرنشین کاملاً سالم باقی ماند و سرنشینان به‌خوبی توسط ایربگ‌های جلو و جانبی، در ترکیب با کمربند ایمنی، کشنده‌های کمربند و محدودکننده‌های نیروی کمربند محافظت شدند.»

Dekra تنها به برخورد یک گلف ۱۹۸۹ در نام ایمنی بسنده نکرد. آزمایش‌های ترمز نشان داد که نسل هشتم برای توقف کامل به حدود ۳۰ درصد مسافت کمتر نیاز داشت. پایداری در پیچ هم بررسی شد؛ جایی که خودروی مدرن با سرعت ۷۵ کیلومتر بر ساعت مانور را با موفقیت کامل کرد، در حالی که نسل دوم فقط تا ۶۵ کیلومتر بر ساعت توانست آن را انجام دهد.

تفاوت‌ها به بحث دید نیز کشیده شد. چراغ‌های جلوی LED استاندارد در مدل جدید، عملکردی «در سطحی کاملاً متفاوت» نسبت به چراغ‌های هالوژن نسل قدیم داشتند. در عقب نیز چراغ‌های LED دید رانندگان پشت سر را بهبود بخشیدند، به‌ویژه با وجود چراغ سوم ترمز که در مدل ۱۹۸۹ وجود نداشت. شایان ذکر است که این چراغ تا اواخر دهه ۱۹۹۰ در اروپا اجباری نشد، هرچند برخی خودروها زودتر آن را اضافه کرده بودند.

در حالی که سادگی خودروهای قدیمی قطعاً جذابیت خاصی دارد، اما نمی‌توان انکار کرد که گلف نسل دوم در مقایسه با همتای مدرن خود بیشتر شبیه یک تله مرگ است.

ترجمه شده از سایت: www.autocar.co.uk