صدای تولیدشده نیز کاملاً مصنوعی است. نویسنده معتقد است پورشه می‌توانست از صدای یک موتور V8، شش سیلندر تخت یا حتی V10 الهام بگیرد، اما این شرکت ترجیح داده هویت صوتی کاملاً جدیدی خلق کند؛ تصمیمی که از نگاه او یک فرصت از دست‌رفته محسوب می‌شود.

در مقابل، هیوندای Ioniq 5 N با شبیه‌سازی لرزش‌های موتور، تأخیر جزئی دریچه گاز، ضعف دورهای پایین و ضربه‌های محسوس هنگام تعویض دنده، تجربه‌ای نزدیک‌تر به یک خودروی بنزینی ارائه می‌دهد؛ ویژگی‌هایی که در تایکان دیده نمی‌شوند.

E-Shift به هیجان بیشتری نیاز دارد

از دید نویسنده، E-Shift از نظر مهندسی تقریباً بی‌نقص است، اما هدف از شبیه‌سازی یک موتور بنزینی در خودروی برقی، بازآفرینی همان نقص‌ها و احساسات مکانیکی است؛ موضوعی که پورشه تا حدی از آن فاصله گرفته است.

اگر راننده آگاهانه E-Shift را فعال می‌کند، احتمالاً به دنبال تجربه‌ای سرگرم‌کننده و احساسی است، نه ثبت چند دهم ثانیه بهتر در شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت. حفظ عملکرد، هرچند بخشی جدایی‌ناپذیر از فلسفه پورشه است، اما در چنین قابلیتی که هدف آن ایجاد حس و نمایش است، شاید اولویت درستی نباشد.

منبع مقاله: motor1