بررسی تویوتا Aygo X
از ۱۶,۸۴۵ پوند

خودروی شهری تویوتا حالا پیشرانه بنزینی خالص را کنار گذاشته و به هیبریدی مجهز شده است. آیا این تغییر، آن را به رقیبی برای خودروهای شهری برقی جدید تبدیل می‌کند؟

 

در نگاه اول، تغییرات تویوتا Aygo X شاید چیزی بیشتر از یک فیس‌لیفت جزئی به نظر نرسد؛ کمی تغییر در طراحی جلوی خودرو، چند رنگ و تریم جدید و کابینی که تقریباً دست‌نخورده باقی مانده است. اما حقیقت چیز دیگری است. زیر پوسته، تویوتا عملاً تغییرات گسترده‌ای اعمال کرده؛ این در اصل یک خودروی تازه است که به شکلی معجزه‌آسا در بدنه مدل قبلی جا داده شده.

 

 

اما چرا این تغییرات؟ پاسخ ساده است: ۸۶ مایل بر گالن (mpg). این عدد شگفت‌انگیز مصرف سوخت بود که خودروی تست Aygo X من، بدون هیچ تلاش خاصی برای رانندگی بهینه، در یک مسیر طولانی شامل خیابان‌های شهری، جاده‌های برون‌شهری و اتوبان نزدیک برلین ثبت کرد؛ عددی که حتی از رقم رسمی ۷۶.۳ مایل بر گالن نیز فراتر رفت. آیا این سطح از بهره‌وری شگفت‌انگیز نیست؟ حتی شترهای بیابانی هم از Aygo X بیشتر مایع مصرف می‌کنند!

همین راندمان بالا – به همراه انتشار دی‌اکسید کربن بسیار پایین ۸۵ گرم در هر کیلومتر – دلیل آن است که تویوتا موتور بنزینی سه سیلندر ۱.۰ لیتری قدیمی را کنار گذاشته و پیشرانه هیبریدی ۱.۵ لیتری مورد استفاده در یاریس را جایگزین کرده است. این موضوع Aygo X را به خودرویی منحصربه‌فرد بدل می‌کند: تنها خودروی هیبرید کامل در کلاس خودروهای شهری؛ مدلی که هم به‌عنوان جایگزینی برای خودروهای کوچک برقی عرضه می‌شود و هم به کاهش میانگین آلایندگی ناوگان تویوتا کمک می‌کند.

 

 

با توجه به اینکه خودروهای کوچک بنزینی در سال‌های اخیر گونه‌ای در حال انقراض به شمار می‌روند – قوانین ایمنی و آلایندگی هزینه‌ها را افزایش داده و سودآوری را کاهش داده، در حالی که تقاضای مشتریان به سمت SUVهای بزرگ‌تر رفته است – این خودرو پیشنهادی بسیار جالب است. حال باید دید آیا Aygo X می‌تواند هم بر رقبای بنزینی و هم بر رقبای برقی غلبه کند و به نجات این کلاس در حال افول کمک نماید؟

یافتن راهی برای جا دادن یک سیستم هیبریدی در خودرویی شهری – بدون افزایش فاصله محوری ۲۴۳۰ میلی‌متری یا کاهش فضای کابین و صندوق ۲۳۱ لیتری – تقریباً دو سال زمان از تیم مهندسی اروپایی تویوتا گرفت. همین موضوع توضیح می‌دهد که چرا دیگر تغییرات بیشتر در حد یک فیس‌لیفت جزئی باقی مانده‌اند: چون این خودرو صرفاً برای بازار اروپا طراحی شده و تویوتا تمام تمرکز خود را روی بازطراحی پیشرانه گذاشته است.

 

 

 

Aygo X اکنون ۷۶ میلی‌متر رشد کرده و طول آن به ۳۷۷۶ میلی‌متر رسیده است؛ تمام این افزایش طول در بخش جلویی خودرو صرف شده تا کاپوت کشیده‌تر شده و موتور بزرگ‌تر ۱.۵ لیتری در آن جای گیرد. همین تغییر بهانه‌ای شد تا تویوتا نمای جلوی خودرو را بازطراحی کند تا چهره‌ای تهاجمی‌تر داشته باشد و با زبان طراحی جدید برند هماهنگ شود. طراحی بیرونی در سایر بخش‌ها تقریباً دست‌نخورده باقی مانده، با همان ترکیب رنگ‌های دوگانه، البته با یک پالت تازه الهام‌گرفته از ادویه‌ها. نمونه تست ما با رنگ Cinnamon Spice (دارچینی) واقعاً جذاب بود. نسخه GR Sport نیز با رنگ اختصاصی Mustard عرضه می‌شود.

اگر جا دادن موتور برای مهندسان تویوتا دشوار بود، فشردن اجزای سامانه هیبریدی حتی سخت‌تر بود. در یاریس و دیگر مدل‌های مجهز به این سیستم، باتری‌ها به‌صورت عمودی روی هم قرار گرفته‌اند، اما در Aygo X باتری‌ها به‌طور طولی زیر صندلی‌های عقب نصب شده‌اند. سیستم خنک‌کننده که معمولاً کنار باتری است، حالا به بخش جلویی صندلی‌های عقب منتقل شده و باتری کمکی به زیر کف صندوق جابه‌جا شده است.

 

 

واحدهای کنترل الکترونیکی (ECU) کاملاً جدید نیز نصب شده‌اند که هم کنترل هیبرید را بهبود می‌بخشند و هم امکان اضافه‌شدن نمایشگر دیجیتال ۷ اینچی راننده را فراهم کرده‌اند. این تغییرات همچنین فضای کافی برای سیستم تهویه مطبوع جدید را ایجاد کرده و در نسخه‌های بالاتر، امکان بهره‌مندی از تهویه دو منطقه‌ای فراهم شده است.

پیشرانه هیبریدی وزن خودرو را ۱۴۰ کیلوگرم افزایش داده، اما با وزن کلی ۱۰۹۰ کیلوگرم هنوز به‌مراتب سبک‌تر از بیشتر رقبای برقی باقی مانده است. همچنین مرکز ثقل خودرو ۴۰ میلی‌متر پایین‌تر آمده است. برای مدیریت این تغییر، تویوتا سیستم تعلیق را با فنرها و کمک‌فنرهای جدید بازطراحی کرده، سیستم کنترل پایداری را دوباره تنظیم کرده، از توپی‌های پنج‌پیچ تازه استفاده کرده و ترمزهایی هماهنگ با سیستم بازیابی انرژی ترمز نصب کرده است.

 

 

تغییر از موتور تمام‌بنزینی به هیبریدی به معنای آن است که Aygo X دیگر با گیربکس دستی یا اتوماتیک عرضه نمی‌شود؛ در عوض از e-CVT معروف تویوتا بهره می‌برد.

در کابین، تغییرات اندک بوده که اتفاقاً نکته بدی نیست؛ چون در محدودیت‌های یک خودروی شهری زیر چهار متر، مشکل خاصی وجود نداشت. نسل جدید که در سال ۲۰۲۲ معرفی شد، نسبت به نسل‌های قبلی Aygo حس بالارده‌تری داشت و از نظر راحتی و کیفیت، بیشتر به یک سوپرمینی سنتی شبیه بود تا یک خودروی اقتصادی کوچک.

فضای جلوی خودرو مناسب است و فضای پای قابل قبولی برای سرنشینان جلو وجود دارد. دو سرنشین جلویی خیلی نزدیک به هم نیستند و یک کنسول مرکزی باریک با دو جا لیوان و یک پد شارژ بی‌سیم تلفن همراه در دسترس است. فضای ذخیره‌سازی درون درها نیز به‌اندازه کافی جادار طراحی شده است.

 

 

داشبورد با یک خط رنگی جان گرفته و هرچند بیشتر از پلاستیک سخت ساخته شده، اما کاملاً کاربردی، مستحکم و خوش‌ساخت است. بخش‌هایی از فلز لخت داخل کابین به چشم می‌خورد، اما در حدی اندک که قابل‌قبول به نظر می‌رسد.

نمایشگر دیجیتال راننده عملکرد روان و خوبی دارد و صفحه‌نمایش لمسی هم به‌راحتی قابل استفاده است. سیستم اطلاعات سرگرمی تویوتا در نسل‌های اخیر پیشرفت زیادی داشته؛ هرچند بهترین در کلاس نیست، اما ساده، کاربردی و کاربرپسند است.

در کنار نمایشگر، تعداد زیادی دکمه فیزیکی وجود دارد، از جمله مجموعه‌ای کامل روی فرمان. در داشبورد جلو تنها چند دریچه هوا تعبیه شده، اما با توجه به ابعاد کوچک خودرو، چنین مصالحه‌هایی طبیعی است.

سقف پارچه‌ای همچنان در برخی تیپ‌ها عرضه خواهد شد که برای این کلاس خودرو گزینه‌ای جذاب به شمار می‌رود.

صندوق عقب چندان بزرگ نیست، اما با ۲۳۱ لیتر گنجایش، در مقایسه با رقبای هم‌اندازه کاملاً رقابتی است. نقطه‌ضعف اصلی در صندلی‌های عقب است؛ فضایی که واقعاً تنها برای کودکان یا استفاده‌های محدود مناسب خواهد بود. با این حال شگفت‌آور است که فضای عقب تقریباً تحت‌تأثیر موتور هیبریدی بزرگی که زیر صندلی‌های عقب قرار گرفته، قرار نگرفته است؛ تنها اگر دقیق نگاه کنید متوجه تغییر زاویه پشتی صندلی‌ها می‌شوید. البته سیستم هیبریدی جدید تونلی در کف عقب ایجاد کرده که نشستن در صندلی وسط (هرچند بسیار کوچک) را دشوار می‌کند.

 

 

سیستم هیبریدی جدید تنها اقتصادی‌تر نیست؛ اکنون ۱۱۴ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کند (در مقایسه با ۷۱ اسب‌بخار نسخه ۱.۰ لیتری بنزینی) و گشتاور از ۶۹ پوند-فوت به ۱۰۴ پوند-فوت افزایش یافته است. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز از ۱۴.۹ ثانیه به ۹.۲ ثانیه کاهش یافته. هرچند هنوز در دنیای واقعی سریع محسوب نمی‌شود، اما تفاوت آن به‌وضوح حس می‌شود: پیش‌تر خودرو در زمان ورود به بزرگراه کند و ناتوان به نظر می‌رسید، اما اکنون توانایی همراهی با جریان ترافیک را دارد.

شاسی Aygo X پیش‌تر به‌طور نسبی جذاب بود، اما عملکرد ضعیف موتور مانع لذت رانندگی می‌شد. حالا با قدرت بیشتر، خودرو سرزنده‌تر است. هرچند یک هاچ‌بک اسپرت کوچک نیست، اما انرژی و چابکی مناسبی دارد که آن را برای رانندگی شهری ایده‌آل می‌کند و روی جاده‌های پرسرعت نیز از پس کار برمی‌آید. از نظر refinement هم پیشرفت داشته؛ بله، صدای خاص گیربکس e-CVT هیبریدی شنیده می‌شود، اما به‌مراتب دلنشین‌تر از غرولند خشن موتور سه‌سیلندر ۷۱ اسبی است.

تویوتا کاملاً روی نسخه هیبریدی سرمایه‌گذاری کرده و دیگر Aygo X را با موتور ۱.۰ لیتری بنزینی عرضه نخواهد کرد. بنابراین اگر واقعاً موتور بنزینی خالص می‌خواهید، باید سراغ نمونه‌های کارکرده بروید.

Aygo X بسیاری از نیازهای یک خودروی شهری را برآورده می‌کند، اما پرسش بزرگ همچنان قیمت است. در تست جاده‌ای سال ۲۰۲۲، قیمت حدود ۱۶ هزار پوندی برای مدل بنزینی نقطه ضعف بزرگی بود. حالا با اضافه‌شدن سیستم هیبریدی، قیمت احتمالاً به حدود ۲۰ هزار پوند خواهد رسید؛ مبلغی قابل‌توجه برای یک خودروی شهری.

با این حال، از سال ۲۰۲۲ تاکنون شرایط بازار تغییر زیادی کرده است. با تمرکز بر مصرف پایین، انتشار اندک آلاینده‌ها و کارایی بالا، Aygo X اکنون رقیب خودروهای برقی شهری گران‌تری همچون رنو ۵ است، همان‌قدر که با رقبای بنزینی مانند هیوندای i10 رقابت می‌کند. از این منظر، قیمت ۲۰ هزار پوندی تقریباً رقابتی به نظر می‌رسد.

به جزئیات بیشتری برای یک قضاوت نهایی نیاز داریم، اما آنچه تاکنون مشخص است این است که Aygo X خودرویی کوچک، اقتصادی، کاربردی و در عین حال نوآورانه است؛ راهی تازه برای احیای کلاسی از خودروها که مدت‌هاست در خطر فراموشی قرار داشته است.

 

ترجمه شده از سایت autocar.co.uk